Guadalupe Plata

Artista:

Data de Lanzamento

Descripción

Guadalupe Plata non son uns recentemente chegados aínda que pola urxencia que supura a súa música pareza que foi onte cando publicaron o seu primeiro Ep homónimo, un disco que marcou unha clara directriz para a nosa banda underground máis internacional: traballo, militancia e unha manifesta paixón polos clásicos. Con estas premisas levan funcionando os de Úbeda desde 2007, actuando en tódolos espazos imaxinables e editando cancións que acabaron cimentando tres álbumes sen título inflados con folk crepitante, psychobilly lisérxico e surf de ciencia fición.

O primeiro captou a atención dunha escena pouco afeita ao blues.
O segundo regaloulles un Premio Ollo Crítico, un Premio Impala e varios Premios da Música Independente.

E xa acomodados en Everlasting Records chegou o terceiro, gravado nos estudos Toerag de Londres co enxeñeiro Liam Watson (White Stripes) a cuxo lanzamento seguíulle unha extensa xira que lles levou por toda España, Reino Unido, Francia, Alemania e México e acabou co mesmísimo Iggy Pop lanzando parabéns á música de Pedro de Dios, Carlos Jimena e Paco Luís Martos.

Existen bastantes mitos no feito de superar a barreira do terceiro disco. Para moitos artistas supón a confirmación do apoltronamento sobre unha fórmula que che asegure unha continuidade ao ralente. Para outros un cuarto álbum conleva a necesidade de recuperar a visión e disciplina primixenias para romper os vicios que inevitablemente terminas adoitando coa madurez. Sen dúbida os Plata necesitaban matar ao dragón, e con urxencia. Agora, de imprevisto, chéganos o novo álbum. E si, é o cuarto, tamén de título homónimo. Un disco cunha “para-estrutura” fascinante froito dun traballo valente que se che afinca na cabeza coas súas dez sinuosas composicións sementadas de “triquiñuelas sónicas”, verdadeiros sacacorchos do pantano.

‘Guadalupe Plata’ gravouse en 2016 durante un paréntese estival nos estudos A Mina de Sevilla co inquedo Raúl Pérez (Pony Bravo, Niño de Elche) como arquitecto dun son no que prevalecen as dinámicas, o noir, os xiros imprevistos e unha sorte de tensión eléctrica que se che coa como un parásito pola entreperna provocándoche un incendio irremediable. Dúas semanas para gravar e unha para mesturar. Segundo eles, “deixándose levar polo instinto”.

Probablemente sexa este o traballo máis compacto dos andaluces. Un perturbador viaxe ao fin da noite en forma de “baladas asasinas” onde prestamistas e caimanes xogan á timba nunha ciénaga anegada pola traizón. O sur de Flannery Ou’Connor trasladado á Andalucía do “quejío” e o corralón.
Basta unha escoita para caer rendido ao exorcismo. Porque parece que o disco retórzase con vida propia, como un misterioso zumbido reverberando baixo a auga, buscando a visión posmoderna da música de raíces, do bluegrass ao folk latino. Tamén hai moito daquel blues cubista acuñado por Alex Chilton, Ben Vaughn e Alan Vega.

En conxunto, as cancións rezuman unha calma tensa que se estira entre silencios e reverberacións dignas do David Lynch máis críptico.
Comezando coa nocturna alevosía twang de ‘Miedo’ (un tema que no seu trotona parsimonia hillbilly rememora aos Gallon Drunk de ‘From The Heart of Town’) e continuando co magnetismo crepitante de temas como ‘Tan solo’ (alguén lémbrase do debut de Timber Timbre?), ‘Navajazo’ (imponente instrumental de ton jazzy a medio camiño entre Link Wray e Lounge Lizard), ‘Preso’ (alegoría western de clara inclinación surf) ou ‘Perro de vieja” (regusto a Ry Cooder nun título que probablemente inspirou a portada), o disco se destapa con inesperadas manobras de funambulismo, como esa sorte de avant-rock titulado ‘Borracho’ (onde asoma o bigote de Captain Beefheart) ou a homenaxe encuberta a John Fahey que resultou ser ‘Niño de avispas’.
E por suposto, non poderían imaxinar mellor arranque que a revisión country andina de ‘Que saqué con quererte’ popularizada pola chilena Violeta Parra, onde presta a súa frauta Diggory Kenrick (ex Venus Ray e mixtaper de Le Perry).

Teñan presente unha cousa: Non estamos falando dunha desas bandas veteranas que se plaxian a si mesmas para facer cancións cun lugar común e unha data concreta.

“Mucha plata. Y mucho plomo “
Moita prata. E moito chumbo…

Texto: Emilio R. Cascajosa (traducido)

Guadalupe Plata son:Pedro de Dios (guitarra,voz1), Carlos Jimena (batería), Paco Luis Martos (baixo, contrabalde e guitarra)

Discografía
2008 – Guadalupe Plata (EP)
2010 – Guadalupe Plata + Chin Yi (LP)
2011 – Guadalupe Plata (LP)
2012 – Walter Daniels & Guadalupe Plata (EP)
2013 – Guadalupe Plata (LP)
2015 – Guadalupe Plata (LP)
2017 – Guadalupe Plata (LP)

Participación en bandas sonoras:
How to Make It in America (HBO, 2011)
Shameless (Showtime, 2014)
El más buscado (2014)

Cancións